Zomerfeesten, gezellig?

Zomerfeesten, gezellig?

Even gezellig naar de WieZo, de Wierdense Zomerfeesten. Uurtje rondlopen langs kraampjes met snuisterijen en loterijen voor het goede doel, met muziek van de plaatselijke fanfare. Voor mensen die geen last hebben van mensenmassa’s en veel geluid is dit een prima vermaak voor een zomerse zaterdagmiddag.

Maar voor hooggevoeligen ligt dat iets anders. Als je overspoeld wordt door alle indrukken en geluiden, last hebt van veel mensen om je heen, of van harde geluiden uit de luidsprekerboxen bij een kermisattractie, dan kun je een plotselinge eenzaamheid of verdriet ervaren. Want je merkt dat je het verschrikkelijk vindt, al dat gedoe, terwijl iedereen om je heen lacht en plezier heeft. Direct vraag je jezelf af: ben ik wel helemaal normaal? Ik voel me zo … anders.
Voor mij is dit gevoel vaak een reden geweest waarom ik niet deelnam aan zulke activiteiten. Maar dan voelde ik achteraf ook spijt, omdat ik iets leuks had gemist.

Sinds ik weet dat ik hoogsensitief ben, sta ik anders tegenover dergelijke situaties. Ik neem mijzelf beter in bescherming. Ten eerste vraag ik mij af: heb ik vandaag, op dit moment zin aan deze activiteit (mijn antwoord was zaterdag: ja, want ik wil graag iets ondernemen met mijn man, kinderen en kleinkind, voordat iedereen op vakantie ging. Zou ik een 'nee' voelen, dan was ik niet gegaan). Ten tweede bereid ik mij goed voor op wat er komen gaat en hoe ik daar op wil reageren (rustig rondkijken in een winkel met snuisterijen, of een kraampje met tassen vind ik leuk, blijven kijken bij de lawaaiige draaimolen met schreeuwende of huilende kinderen doe ik absoluut niet, daar loop ik snel aan voorbij). Ten derde licht ik mijn gezelschap in, dat ik mogelijk het feestterrein eerder zal verlaten, als ik er genoeg van heb. Dat dit niet aan hun gezelschap ligt, maar dat mijn gevoeligheid aangeeft dat de grens is bereikt.

Verrassend genoeg vond dit weerklank bij mijn gezelschap. Mijn kinderen van 25 en 22 zullen zichzelf niet snel hoogsensitief noemen, op die leeftijd wil je nog graag bij de grote menigte horen en niet ‘apart’ zijn. Toch merkte ik het verschil met vroegere uitstapjes, we waren beter op elkaar afgestemd en hielden elkaars belangen goed in het oog.

Zo hebben we genoten van de prachtige oldtimers die stonden opgesteld, geluisterd naar een Abba medley gespeeld door de harmonie en keerden we, na een uurtje rondlopen en lekker een ijsje te hebben gegeten, weer huiswaarts. Om daar bij een kop thee gezellig, én rustig, de rest van de middag door te brengen. Het beste van beide werelden.